fotograf artık varolana tanıklık etmek yerine resim gibi yokolanı sıfırdan varetmek yoluna gitmektedir..diyebilecek miyim? Abstract..
Acceptance and Rejection of Indexicality; Photography as Art, as a Storyteller, as a Visual Language
Photography can be used as a visual language. Apart from the sign, signified and referrent relationships, it can be treated as a tool to create a language, a way of transferring information via visuality. Photography, also acts as a fossil of time an evidence which captures a limited time. Computers and technological advancements like faster Cpu’s, more flexible programs, HDR, photo editing software, Panorama softwares undermine the truthfulness, reliability of the Photograph as an evidence, as a fossil in time, on the contrary this advancments allow the photographer to create its own fossils, relics in time, in the photographers own language.
This paper will research through the history of photography and the history of Art Historical writings on photography and image making, and try to find a balance between 2 different approaches to photography, modern and postmodern while trying to explore the issues of indexicality and theatricality and literacy in making of photographs.
murat merhaba,
belki de “yeni fotograf”ı bu iki ucun arasında konumlandırmak lazım. evet, artık yeni fotograf pratiği fotografı çoğunlukla bir delil olarak görmüyor ve “yeniden yaratma” eylemini tercih ediyor. mamafih, bu “yeni” dünyayı kurgularken gene de tanıklık edilen bazı sahnelerin görüntüleri üzerinden yapıyor bunu. diğer bir deyişle, yeni dünyayı kurgularken kullanılan görsel bileşenler zaten varolan şeylerin görüntüleri, sıfırdan yaratılan “render”lar değil. ama ortaya çıkan sonucun da bir belge, delil, tanıklık olarak kullanılamayacağı da açık. dolayısı ile yeni fotograf, ne orada olanı aynen aktarma ne de orada olmayanı tümüyle yeniden yaratma endişesi taşıyor.
yapılan bir tanıklık var aslında, ama bu tanıklık daha sonra bir roman yazmak için alınan notlara benziyor. bu tanıklık nesnel bilgi aktarmak veya bir şeyi ispatlamak için değil, daha sonra ortaya çıkarılacak eserin içinde yer alması düşünülen çeşitli öznel boyutlar konusunda hatırlatma yapmak için. yani, kamusal nitelikte bir tanıklık değil, tam tersi hayli bireysel bir tanıklık…
bu şekilde konumlandırılırsa, belki fotograf “resim gibi” olmaktan, tanımlanmaktan da kurtulur; bir şeyler başka bir şey “gibi” olduğu, nitelendiği zaman kendi bağımsızlıklarını kaybediyorlar bence…